Soğuğun, ayazın, karın tam ortasındayız. İçimiz üşüyor. Feryatlar, ağıtlar yanıbaşımızda. Sadece yer değil, sarsılıyor gök, hatta minareler mihraplar…
Kahramanmaraş, Malatya, Adıyaman, Diyarbakır, Şanlıurfa, Kilis, Gaziantep, Osmaniye, Adana, Hatay…
Aramıza çekilen kalın perdelerin, duvarların yıkıldığı, bunun yanında Anadolu’nun, insanlığın o güzel yüzünü gördüğümüz ender anları da yaşıyoruz şimdi.
Gönlünü ardına dek açan, çocuğundan ihtiyarına, ücra memleket köşelerinden, kalabalık metropol sokaklarına değin bu iklimi hissedebiliyoruz bu günlerde.
Battaniye, soba, kenteyner… Ekmek, su, helva değil sadece verilen. Elinde verecek şeyi olmayanın alınterini, döktüğü gözyaşını arzedenlerimiz var. “Emzik de gönderelim mi anne?” diyen 5 yaşında çocuğun derin bakışı bizlere huzur veriyor.
O huzur ki, azgınlaşan köksalmalarımıza, kontrolden çıkan filiz vermelerimize bir ilaç.
Zalimleşen dünyamıza, elimizle yapıp sonra tapmaya meylettiğimiz, paramıza, arabamıza, varımıza varidatımıza karşın, güzelleştiren bir ışık gibi bu huzur.
Neyin aslında ne olduğunu, değerli kabul ettiğimiz onca biriktirdiğimizin değil de, insan olmanın aslında gerçek değer olduğunu gösteriyor.
Bunları bize gösteren o öğretmenlerimize, gölgesinde dik durabildiğimiz yüce medeniyetimize teşekkür ve şükranlarımızı sunuyoruz. İyi ki sizinleyiz, iyi ki varsınız.
Selam ve dua ile…
Okuyucu Yorumları
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazabilirsiniz.