Isıtır güneş. Gün ortası, günlük güneşlikken gün, eser rüzgar ve sökün eder bulutlar. İri taneli bir sağanak yağmur başlar. Yaprağa durmuş dallar kırılır. Meyve hazırlığındaki çiçekler dökülür. Zemin kar yağmış gibi beyaza kesilir.
Bir kıyıdan güneş manzarayı seyreyler. Ebem kuşağı renk renk olur. Bir tepeden diğerine köprüsünü kurar. Fırtınanın arasından sanki bir cennet bahçesi gösterir ki anlaşılır gibi değildir.
Kış gören “tabiatımızın” ihtimaldir, ansızın gelen bahara şaşkınlığıdır bu.
Ne çabuk unutuyoruz kışı. Binbir emekle ürettiğimizi harcarken, hep hesap ederek yaptığımız harcamalarımızı, zorlukla geçirdiğimiz o kışı.
Bağ bahçe, çarşı pazar, sınav karne… Vakit çalışma vaktidir ilkbaharda. Yazın mola vermeye, ense yapmaya daha çok vardır.
Güneşi görünce okulda dersleri asmak, yanılmaktır. Yaşanan bu günler yalancı bahardır. Köylerde yemek için derlediğimiz çiçek yaprak “ot tavası”, dolma için “kabak çiçeği”, bahçeye erken girmektir. Sizce burda ölçü var mıdır?! Ağzı süt kokan kuzudan kebap, anasından kopardığımız buzağıdan soframıza çeşni yapmak akıl kârı mıdır?!
Her hasadın bir mevsimi vardır.
Zorlu kışın ardından kavuştuğumuz bu ilkbaharı inceden inceye tefekkür etmeli. Bal yapan arının, nektar polen, yaz sonuna deyin o enfes bal için nasıl emek sarf ettiğini, nasıl uçup durduğunu düşünmek gerektir.
Kırkikindi veya çakal düğünü fırtınası misalidir halimiz. Kıran girmesidir dirilen bahçelerimize tavrımız ve tabiat fabrikasını son sürat çalışırken, tarumar etmektir.
Sağlık ve afiyetle…
Okuyucu Yorumları
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazabilirsiniz.