Günlük yaşantımızda, konuşmalarımızda bazı sözcüklere yeni kavramlar yükleriz. Onlara saygınlık kazandırırız, yüceleştiririz. Çoğu kez bunu bizzat toplum yapar. Millet, bayrak, dede, öğretmen, milliyet gibi sözcükler bunlardan birkaçıdır. Bu listeyi alabildiğince uzatmak mümkündür.
Bazı insanların topluma verdiği hizmetler, kendilerine saygınlık olarak döner. Onların millet nazarında dokunulmazlığı vardır. Olumsuzlukları millet için, bayrak için, toplumun değerleri için kullanamazsınız. Milletin iradesi, felsefesi bunu reddeder.
Hiç unutmam: Kahramanmaraş’ta çalışıyordum. İstek dışı tayin olduğum için tüm gözler üzerimdeydi. Sene başındaki öğretmenler genel kuruluna sıkı yönetim komutanı General Y.H. da gelmişti. Yıl 1981 idi. Kendisi 130 kilo ağırlığında, iki metre boyunda, tam anlamıyla dağ gibi bir adamdı. Toplantılarda gözünün içine bakarak konuşamazdık.
Çok sert mizaçlı birisiydi. Çok güzel bir açış konuşması yaptı: “ Benim babam, köy enstitüsü mezunu bir öğretmendi. Öğretmenleri çok severim. Onlar eli öpülesi varlıklardır.” Dedi. Uzun bir alkış tufanı… derken hava değişti. “ Hangi taşı kaldırsam mutlaka altından bir öğretmen çıkıyor. Sizi ayaklarımın altına alır, kafanızı ezeceğim” dedi. Salondan çıt çıkmıyordu. Sinek uçsa kanadının sesi duyulurdu. Nefes almıyor gibiydik.
Biraz durdu, konuyu biraz değiştirmek gereğini mi duydu bilinmez. “ Şimdi sizler konuşun. Sizleri dinliyorum” dedi. Kimler konuşacak? Ne diyecekler?.. Bayramlarda sunuculuk yaptığım için mi, beni tanıyor olmasından mı?… Bilmem. Bana döndü. “Cihan sen konuş “ dedi. Kafamdan aşağı kaynar sular döküldü. Ne diyecektim. Söze nasıl başlayacaktım?
Ayağa kalktım. Seyyar mikrofon elime tutuşturuldu. Mikrofonun elimde titrediğini neden sonra fark ettim. Komutanım; Biraz önceki o tatlı konuşmanızdan sonra benim bir şeyler söylemem ne derece doğru olur, bilmem. Önce şunu söyleyeyim. Biz öğretmenleri “Eli öpülesi varlıklar” olarak vurguladınız, çok mutlu olduk. İşte komutan dediğin böyle olur dedik. Atatürk Türkiye’sinde böyle komutanlar oldukça bu milletin sırtı yere gelmez dedik. Ama biraz sonra hava değişti. Benim bildiğim milli varlıklar, eli öpülesi varlıklar ayaklar altına alınmaz. Günahtır. Sert bir hareketle sözümü kesti. Hayatta ilk kez yüzü güldü. “O son bölüm asker konuşmasıdır. Sen o baştaki sözü al” dedi. Biraz rahatladık, gülüştük.
Artık beni iyice tanımıştı. Ne zaman bir tören olsa beni yanına çağırıyor ve bu genç öğretmenlere rehberlik yapmamı istiyordu. Biliyordu ki; o yıllarda öğretmenlerin bir çoğu öğretmen değildi. Kime, nasıl önderlik yapacaksın?.. O yıllarda birileri milli değerleri – huzur adına ayaklar altına alabiliyordu. Ya şimdi?
Okuyucu Yorumları
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazabilirsiniz.