İLÇE KİMSENİN UMURUNDA DEĞİL!.. Ahmet SARAÇ

Meslekte 41.yılımı çalışırken, son yıllarda ortaya çıkan ilgisizlik ve becerisizlik aldı başını gidiyor. Basının haberdar edilmesi noktasında bu son olmayacağını düşündüğüm bir yazıyı daha yazma gereği duydum.

Şuan Beşikdüzü basın alanında iki kişi ile temsil ediliyor. Kuzeyses İnternet Gazetesi Sahibi Ahmet Saraç ve Objektif Haber Gazetesi Sahibi Ahmet Taş. Elimizden geldiği kadarıyla kendi cabamızla Beşikdüzü’nün sesinin uzaklardan da duyulması için çaba gösteriyoruz. Beşikdüzü halkının kültürlü diye avundukları ilçelerinin bu dediklerine layık olmaları için gayret gösteriyoruz. Şahsım adına konuşuyorum, bırakın bu işten para kazanmayı ofisin yıllık kirasını zor çıkarıyoruz. Yeter ki; cebimizden vermeyelim, gerisi önemli değil diyoruz. Biz bu fedakarlığı gösterirken, tüm resmi ve özel kurumlarımızın yetkilileri haber konusunda bir telefon etme zahmetinde dahi bulunmuyor. Bu durum Beşikdüzü’ne hiç yakışmıyor!..

Hani bir zamanlar ilçeye gelen, KTÜ mezunu, Sürmene eniştesi,  Afyon milletvekili öğretmenevinde bir hocamıza: “İlçenizde günlük kaç gazete çıkıyor, derginiz var mı, radyonuz var mı, televizyonunuz var mı, spor kulübünüz var mı?” diye sorduğunda sadece spor kulübümüz var cevabını alır. Vekil, “Bir ilin, ilçenin kültürü bunlarla ölçülür. Bunlar varsa kültürlüsünüz, yoksa kültürlüyüz demekle kültürlü olunmaz. Nüfusunuzun tamamı profesör olsa kültürlü sayılmazsınız” demişti.

Adam uzunluk ölçüsü gibi kültürü ölçen ölçüyü ortaya koydu. Herkes bu ölçüyü kullansın. Baksın kültürlümüyüz !.. Eğer kültürlü olsak, biraz olsun ilçeyi düşünürüz.

Görüyorum ki; ilçe kimsenin umurunda değil. Ne kaymakamının, ne belediye başkanının, ne muhtarının, ne siyasi parti başkanlarının, ne makamları işgal eden müdürlerin. (Herkes kağıt üzerinde o kurumun başında görülüyor.) Geriye ne kalıyor, yetkisiz vatandaş. Vatandaş da bir kaza yaptığında ya da intihar ettiğinde, ya da bir afet geçirdiğinde ilçenin sesinin basın arenasında çıkmasına katkıda bulunuyor.

İlçeye vali geliyor basından kimsenin haberi yok. Ne benim, ne Ahmet Taş’ın. Aynı şekilde İl Milli Eğitim Müdürü geliyor kimsenin haberi yok. Belediyeye misafirler geliyor  kimsenin haberi yok. Muhtar mahallesi adına  önemli bir hizmet yapıyor, kimsenin haberi yok. İlçede siyasi parti başkanları var mı yok mu belli değil! 

Bugün Şehit Öğretmen Gürhan Yardım Okulu’na gittim. Müdüre hanım iyi ki geldiniz, İl Milli Eğitim Müdürü buraya geliyor. Sabahtan beri ilçede. Okullarda ve çeşitli kurumlarda ziyarette bulunuyor dedi. Dedim, müdüre hanım benim haberim yok. Ben haber için gelmedim. Ben sizi ziyarete geldim. Şimdi bu haberi yaparsam, gezdiği diğer okullar ayrıcalık yaptığımı zanneder. Ben bunu haber yapamam dedim ve bir çay ikramıyla oradan ayrıldım.

Bu ziyaretleri gittiği kurumların dışında kim duydu? Beşikdüzü dışında kim duydu. Bizim derdimiz kendimiz söyleyip kendimiz dinlemek mi? Eğer öyle olsaydı ses sanatçıları plak, kaset, CD yapmazdılar. Televizyonlara çıkmazdılar. Kendi bulundukları şehirlerde söylerdiler, şehir dışındakilerin onlardan haberi olmazdı.

Her zaman diyorum. BASINSIZ YAPILAN İŞ, ANFİSİZ ÇALININ SAZA BENZER. Sazı anfiye bağlamadınız, kendiniz çaldınız, kendiniz dinlediniz. Sazın sesi Beşikdüzü’nün dışına çıkmadı. Beşikdüzü adının duyulmasına bir katkınız yok.

Hiç kimsenin bu ilçenin sesini kısmaya hakkı yok.  Büyükliman’da bizlerin dışında da gazeteciler var. Ajans muhabirleri var. Bu gazetecilerin bir listesini yaptınız mı? Elinizde telefonların var mı? İlçedekileri aramadınız da Büyükliman’dakilerin listesi elinizde olsa ne yazar.

O koltukları hakeden insanlar, ilçeyi düşünüyor ve ilçenin sesinin çıkması için bizleri arıyor. Davetiye gönderiyor. Haketmeyenler zaten basını çağırma gereği dahi duymazlar. Akıllarına bile gelmez. Sanki, yaptıracakları haberlerden basının bir kârı var. Siz ilçenin sesinin çıkması için bütün basını haberdar etmeniz gerekir. Ama nerede!.. İlçe kimsenin umurunda değil. Varlık içerisinde yokluk yaşıyoruz. Başka ilçeler basında çarşaf çarşaf çıkarlarken, biz mendil kadar çıkmıyoruz. Ondan sonra üniversite mezunuyuz, kültürlüyüz diye kendimizi kandırıyoruz. Diploma ile kültürün ne alakası varsa!.. Eğer varsa, durum da ortada…Karar sizin.