Ruhu gül; gülistan, gül yazmalı bir Trabzon kadını, bir anadır O!
Issız ırmak köşelerinde ayrık otlarını, fazla ışkınları, dikenleri temizlerken fındık bahçesinden; ocakların arasından, özünden gurbetteki evladına çığlıklar atmakta, içli ağıtlar yakmaktadır… durur, yutkunur, gözyaşını yutar…
Gurbet öyle bir yerdedir ki, batsa eline diken şimdi, acıtmaz, avuçlasa ısırgan tenini yakmazdır.
Herşey ve heryer evladıdır.
Yanıbaşında, iki adım ötesinde, yıllar önce giden evladını görür; daha çocuk, koşuşturmaktadır, irkilir.
Ayağına dolanıveren tekir’de, o bebeğinin tavrını, hareketlerini görmektedir. O ise şimdi yüksek binalarda, o sarı odalarda üşümekte veya ansızın, bir an “Anam!” demekte midir.
Uzanır, tutmak ister, görüntü silinir, kaybolur, çaresizdir.
*
Gün gelir, dönülmez vatana eller üstünde gider gül yazmalı o yaşlı Trabzon kadını…
*
Yıllar geçer ardından; Mavi Kapılı Ev’in önünde durur ecnebi plakalı bir otomobil. Açılır kapı, adımlar yaklaşır.
Çimler uzanır şefkatle, sıcacık, o adımları okşar. Aklar düşen saçları “yavrum! geldin mi?” der mütebessüm, yayla rüzgarı, avuçlar – kucaklar.
O evlat, dizini yere vurur, elini toprağa koyar. Eğilir, anne adımları ile aşınmış eşiği öper; gözyaşı eşiğe değer.
Ayağa kalkar, asma kilidi açar, tazimle içeri girer.
Okuyucu Yorumları
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazabilirsiniz.