ÜÇ KIZ KARDEŞ

İlki üç kardeşin, en uzun boylusu, sarı saçlısı pürçeklisidir. Büyüdükçe kolları, tevazudandır belki, omuzundan aşağı düşüktür. Tüm bedeni ile beraber salınır esen rüzgarla. Bazen de fırtınaya dönünce yağmur, yere kapaklanır, öldü sanılır. Yarı belinden kökleri ile kavrar toprağı, yavaşça kalkar yukarı doğru, yükselir, adı mısırdır.

Diğer kardeş, tarlada mısır saplarının sık olanlarını ayrıştırma vakti gelir. Onun yanıbaşındadır. Sarılarak uzanır yukarı doğru, çiçek verir, boy atar küçük elleriyle tutunur. Fasulyenin bu dostluğu, güneşin mi ve ışığın mı aşkınadır? Gören düşünür.

Yükseledursun onlar, bir diğerinin ise yükü çok ağırdır. Yerde boylu boyunca yatmakta, çiçekler içinde tevek atmaktadır. Girince ismi söze “o cennetten çıkmadır.” da denir. “Kabak tadı verdi.” diyerek bıkkınlıktan da dem vurulur. Diyebiliriz ki ön yargıya gerek yoktur aslında, yani yazıktır.

Gelgelelim onların kardeşliğine. Dik durmak için fasulye mısıra, mısır ise, nefes almak için topraktan, fasulyeye muhtaçtır.

Kurak geçince mevsim, iri yapraklarıyla örter toprağı ve kabak, kardeşlerini kuruyup yok olmaktan kurtarır.

Öyle şaşılası güzelliktir ki hayat, her ne var ise faydası ile vardır ve kendi yolunda yürür. Ne mısır yüzü koyun toprağa yatmayı ister, ne de tek başına dik durmak için fasulye diretir.

Hasılı bağ bahçe, ne de güzel ibret vesilesidir…Bu mısır, kabak ve fasulyenin hikayesidir.

Selam ile…