ONLAR İÇİN ŞAMPİYONLUK YIKIMDIR

Trabzonsporlu oyuncular her yenilginin ardından tekrar ettikleri “Çok üzgünüz. Taraftarlarımızdan özür dileriz” ifadeleri inandırıcı olmamaya başladı.

Sahada bir duruş gösteremeyen oyuncular, ödemeler gecikince vakit kaybetmeksizin kulübe ihtar çektirebiliyorlar. Üzgünüz, önümüzdeki maça bakacağız diyorlar, her önümüzdeki deplasman maçında da mağlup oluyorlar. Bu söylemin önü arkası mı kaldı?

Özellikle dış sahada varlık gösteremeyen bir defansla yeni sezona girmek bizim acımızdan imkansız gibi bir hal aldı. Hiçbir hoca bu defans oyuncularıyla başarılı olamaz. Bu defans Ankaragücü maçında iki yan ortadan iki kafa golü yiyor. Yan orta gelirken defans oyuncuları ne yapıyor. Rakibiyle yirmi santim havaya sıçrayamıyor. Enazından çıkıp vuramasa bile rakibin dengesini bozar, onun vuramamasını sağlar. O da yok.

Kasımpaşa maçında ne sağ pek, ne sol pek aldığı topu hemen geriye oynuyor. Arka boş olmasına rağmen topu alıp gitmiyor. Gittiğinde de yaptığı orda ya taca ya da auta gidiyor. Görünün o ki, bunlarla olmaz. Abdullah Avcı gitti, Orhan Ak gitti, İhsan Derelioğlu geldi. Deplasman sonuçları hiç değişmiyor. Değişmeyecekte. Yeni gelen hocada da pek değişmeyecek. Bunlarla olmaz, olmaz. Olur derseniz, yine aynı sonuçlar alınır, yine hoca gönderilme işi gündeme gelir. Her şey sil baştan olur ve kulübe yazık olur.

Bu kadrodan ilk on bir için düşünülen 5-6 oyuncu dışında yeni sezona nokta atışı yerli, Trabzonspor sevgisini ön planda tutan, mağlubiyet halinde koşarak soyunma odasına giden değil, sahayı ağlayarak derk eden 1976 ruhuna sahip oyunculara ihtiyacımız var. Bura İstanbul değil. Trabzon küçük bir yer. Ekonomik gücü belli. Ekonomik gücü olmadığından da uyduda bir televizyonu yok. Ekonomisi zayıf olan kulüplerin şampiyonlukları onlar için bir yıkım olmaktadır. Örnekleri ortada.

Bizden sonra Anadolu’da Bursaspor şampiyon oldu. Hani şimdi nerede? Şampiyon olduktan sonra değeri yükselen kadroyu elinde tutamayarak kümeye gitti. Sivasspor şampiyonluğa oynadı, ikinci oldu, o kadrodan 9 oyuncusunu kaybetti ve iki sezon içerisinde küme düştü, sonra yeniden çıktı. Başakşehirspor şampiyon oldu, sonra kıl payı kümede kaldı. Trabzonspor şampiyon oldu, takım dağıldı, hali ortada. 1970’li yıllarda Adanaspor şampiyonluğa oynadı ligi ikinci bitirdi. Çok geçmeden küme düştü. Yine seksenli yıllarda ilkyarıyı lider bitiren muhteşem Sakaryaspor’un elinden 6 oyuncusu birden Fenerbahçe’ye transfer edildi. Takım tepe taklak oldu. Ekonomik gücü yetersiz kaldığından takımı elde tutamadı. Yine ilk yarıyı iki puan sisteminde 5 puan önde bitiren Tanju’lu Samsunspor, kafaya oynadığını bin pişman oldu Takım sezon sonu darmadağın edildi. Yönetim kadroyu elde tutamadı. Güç yetersiz kalıyor. Oyuncunun isteğini yerine getiremiyorsun.

Bütün bu başarısızlıklarda yönetimlere hata bulabilirsiniz ancak, yaşananları da yok sayamayız. Kime hata bulursan bul. Ekonomik gücün zayıfsa, yeterli destek göremiyorsan şampiyonluk taraftarları mutlu eder ancak kulüp için bir yıkım olur. Örneklerde görüldüğü gibi.

Onun için sağlam adım atmak lazım. İstanbul takımları ile yarışacağım diye kulübü batağa sürükleyecek takım kurmamak lazım.  Kulübede oturacak yabancı oyuncu almamalı. Yüzde doksan isabetli transfer yapmalı. Örneğin bir santrafor alırken oyuncunun kafayla attığı gol sayısı ayakla attığından fazla olmalı. Ben buna santrafor derim. Ruhsuz oyuncuya, mağlubiyet sonrası mağlup olunmamış gibi mağlubiyeti umursamayan oyunculara yer verilmemeli. Yok efendim biz profesyonel oyuncularız diyen yenilgiyi umursayanlarla yola devam edilmemeli.

Yazımız uzuyor. Şimdilik dikkat edilmesi gerekenlere ileriki günlerde yenilerini ekleyebiliriz. Kalın sağlıcakla.