YANDAŞ MEDYA – CANDAŞ MEDYA

Duvar gazetelerini, lise yıllarını saymazsak bu mesleğe başlayalı 64 sene oldu. Yarım asırdan fazla, koca bir ömrü kaymaklı bölümü… Kaymaklı bölümü hep başkalarının olduğu bir ortamın çileli yılları…

ilk yazımın yayınlandığı “Kudret” gazetesini yıllarca rahmetle annemin sandığında – bir çeyiz misali – saklamıştım. Geçenlerde baktım, yazıları silinmiş, gazete geçmiş yıllara isyan etmiş. Ağlamaklı oldum. Çünkü o yazı benim için çok önemliydi. Yıllar öncesinden süzülüp gelen, tarihin derinliklerinden güzel mesajlar getiren bir evlat gibiydi. Olmadı. Yaşatamadım bu güzel filizi.  O yıllarda  gazeteciliğin bir ağırlığı, bir yüceliği, bir saygınlığı vardı. Yazılarımın yayınlandığı günler Ankara’da, İsmetpaşa’da daha bir azametli, gururla gezerdim. İsterdim ki; herkes benim yazımı okusun, bana aferin yağdırsın. Ben neymişim havası…

Bugün havalar çok değişti. Saygınlık ve insanlık da dahil. Fikirleri, davranışları beğenmeme hastalığı. Özellikle yarı cahillerin tutumları. İnsanı isyan ettirecek düzeyde. “Şunu şöyle yaz.” Bunu böyle yazma. Dün bir olay yaşadım, anlatayım. Onu yaz. Senin adını kullanayım. Yaşayan kişi olarak senin adını vereyim. Olmaz! ama sen yine de yaz.” Anlayış bu. Felsefe bu. Bugünün gazeteciliği işte bu. Ben kötü olmayayım sen kötü ol. Bugünün felsefesi işte bu.

Geçenlerde “her yerde sen konuşuyorsun,” diyen bir dostuma mikrofonu uzattım. Hortlak görmüş gibi kaçtı. “Yok ben beceremem.” dedi. Biz millet olarak sadece eleştiriyi beceririz. O da bardağın sadece boş tarafını göstererek…

Medya dünyası dipsiz bir kuyu. Düşen bir daha çıkamıyor. Düşmemek için yandaş medya olacaksın. Son yıllarda yandaş medya olman da yetmiyor. “Candaş Medya” olacaksın. Yandaş medya – Candaş Medya… Uyut uyutabildiğin kadar. Uyu yavrum ninni, büyü yavrum ninni. İhracat ithalatı katladı.

Uyu yavrum ninni, büyü yavrum ninni.