Beş – altı yaşlarında idim. Ağustos böceği yakalamaya çıkmıştık. Nedense yanıp sönen böcekler ilgimizi çekmişti. Sonunda oyunu böcek yakalamaya çevirmiştik. Ama ne yazık ki; yakaladığımız böcekler eskisi gibi yanıp sönmüyor. Kısa zamanda ölüyordu.
Gece yarısı olmak üzereydi. Sevgili annemin tatlı sesini duymazlıktan geliyorduk. Sabahları erken kalkma sorunumuz olmadığı için geç saatlere kadar oynardık. Bir ara kendimizi köyün başında en yüksek tepesinde Hacısalihoğlu’nun kayasının yanında buluşmuştuk.
Aman Allah’ım ne güzel bir manzara… Beşikten bir dağın eteğinde çok daha büyük, yanan, ama sönmeyen böcekler vardı. Elektriği ilk kez o akşam görmüştüm. Burası Beşikdüzü idi. Köy Enstitüsü yöreye cennet güzelliği kazandırmıştı. Bilgiye ve ışığa hasret gönlümü o gece Beşikdüzü ‘ne kaptırmıştım. Beşikdüzü sevdası bir başka sevda. Öyle bir sevda ki; olumsuzlukları dahi kalaylayan, cilalı bir maden parlaklığı gibi saran bir sevda…
O gün, bugün aynı güzellikte bir sevgi yumağı… O yumağı, açmak için bir koza kurdu gibi çıkmak mümkün değil? Yüksek tahsil nedeniyle memleketimden uzakta olduğum yıllara acırım.
Beni bu memleket sevdası öldürecek. Nerede bir olumsuz olay görsem, yaşasam bu manzara bu güzel ilçeme yakışmıyor derim. İçim cızz eder. Tıpkı eski Ticaret Lisesi bahçesinde güzel! Görüntülerde olduğu gibi. Tıpkı şehir kulübünün arkasındaki odunluğun görüntüsü gibi… İmmar marketin karşısındaki çöplüğün görüntüsü gibi… Daha neler? Alt geçitlerdeki yazıları pislikleri, İnsanlık dışı görüntüleri söylemeye gerek var mı?
Tüm olumsuzluklar benim Beşikdüzü sevdamı törpülemiyor.
Neylesin, bu sevda yüreğime bir kez işledi. Silip atmak mümkün değil.
Kalın sağlıcakla…
Okuyucu Yorumları
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazabilirsiniz.