BÜYÜK ADAMLARIN YERİNE YENİSİ YETİŞTİRİLİYOR MU?-Mustafa YAZICI

Bilhassa iki binli yıllardan sonra Trabzon’da adam yetiştirme konusunda veya kaybettiği büyük adamlara sahip çıkmama konusunda çok büyük bir gaflet ve vebal var. Bunları hatırlatmazsak ve buna dikkat çekmezsek yarın daha beteri olur.

Halbuki, Trabzon’un Türkiye’deki ve Dünyadaki asıl gücü, asıl şöhreti tarih boyu yetiştirdiği büyük adamlar sebebiyledir. Onlar sayesinde Trabzon adını anmak bile yetiyor. Çünkü: Onları hatırlatıyor. Çok eski şöyle bir kenarda gönlümüzde, gönül köşemizde dursun Fetihten beri yetişenler bile Trabzon tarihinde Trabzon’u tanıtmaya yetmiştir. Cihan hükümdarı Kanuni’den Salih Omurtak Paşaya, Hasan Sakaya veya Cudi Beyden Bedri Rahmi Eyüboğlu’na, Rahmetli Arslan Pulathaneli’ye ve rahmetli Şevket Çulha ağabeye varıncaya kadar her büyük Trabzon hizmetkârını (Kahramanlarını) sayabiliriz. Fakat asıl konumuz iki binli yıllardan sonra kaybettiklerimizi bile anmamak, unutmak veya yerlerine yenilerini yetiştirmeme k Trabzon için yarın karanlık istikballere, karanlık yarınlara sebep olabilir. Benim birkaç taneye  dikkat çekmem bile  bu gerçek için yeterlidir. Şöyle ki;

1-Salih Çamoğlu: Trabzon’a dört Gazete kazandırmış bir adam. Bütün şehir ve devlet erkanı onun yanına vızır vızır gidip gelirdi. Gazeteleri, makaleleri elimizde. Trabzon Bâb-ı ÂLîsinde unutulması en büyük vefasızlık ve veballerden Trabzon için. Nice gazeteci yetiştirdi. Nicelerini farklı işlere koydu ekmek sahibi yaptı. Bugün Trabzon’da ve Türkiye’nin her tarafında önemli mevki ve makamlarda. Hiç sesleri çıkmıyor.

2-Ahmet Suat Özyazıcı: Trabzonspor’un mucidi. Akyazı stadyumuna, Trabzonspor için asıl onun adı verilmeliydi. Şenol Güneş O’nun öğrencisidir.

3-Orhan Karakullukçu: Trabzon’a çağdaş Belediyeciliği öğreten adam. Onun makamındakiler halâ Trabzon’a bir Fuar bile kazandıramadılar. Kendisiyle senelerce çalıştık. İyi tanıdım. Uluslararası iş adamıydı.

4-Mehmet Ali Yılmaz: Gazetesi Karadeniz’de yaklaşık yirmi beş sene yazı yazdım. Trabzonspor’a hizmeti malum. Tüm Dünya tanıyor. Milletvekili ve bakan.

5-Hüseyin Albayrak: Uyuyan ve cahilleşen Trabzon’u tarih, kültür ve Sanatta, yazarlıkta en güzel uyandıran adam. Pandemide rahmetli oldu. Çelik tabut içinde toprakla buluşturulamadan Bostanlıya defnedildi. Eserleri Trabzon’a demirbaş oldu. Ömrümüz beraber geçti. Ben bunları zaten tanıtıyorum amma hizmet ettiği toplum tanıtmalı ve hiç unutmamalı. Yenisi yetiştirmeli. Oğlu Ömer de Endüstri Meslek Lisesinden pek değerli bir öğrencimdir.

6-Harun Yavruoğlu: Uluslararası Paris’te bile sergi açmış bir karikatürist. Çok erken rahmetlik oldu. İstanbul’da Trabzon günlerinde Ona hayran olanları bizzat gözlerimle gördüm. Herkesin Trabzon için en yakın dostu idi. Müstesna bir sanat adamıydı. Ailece görüşürdük. Doktor oğlunu Göz Hastanesinde Kabak meydanda halâ ziyaret ederim.

7-Hikmet Aksoy: Karikatürleri seksen bir vilayetin çoğunda yayınlandı. Ben Balıkesir gazetelerinde, Ankara gazetelerinde bile gördüm. Trabzon’a örnek oldu. Vakfıkebir’de bir kitap sergisi açmıştım. Vakfıkebir Ekmek Festivalinde konuşma yapmıştım. Sana helâl olsun dedi. Ben bir sergi açamadım burada sen açtın dedi. Bende “erkek olan bunu bu hatıra defterine yazar abi dedim. Yazarım dedi. Yazdı. Ruhu şad olsun.

8-Murat Yüksel: Bu  adam İspartalı’ydı. On iki sene Trabzon’da durdu amma hem sokakta hem İl Kültür ve Turizmde hem Kütüphanecilikte hem Filologlukta hem KTÜ’de ve hem de Karadeniz Yazarlar Birliği ile Trabzon Yazarlar Derneğinde bütün Trabzonluları geçti. Trabzon’a dair otuz cildi aşkın müstesna ve muhteşem eserler yazdı. Fazla söze ne hacet? Yetiştirdiği adamlara çok önemli mevkilerde. Akyazı’ya Kültür Bakanlığına bağlı kütüphane bile Onunla açtık. Her yerde imzası var. En birinci sırdaşım ve arkadaşım O idi. Yüce Allah rahmet eylesin. Onu hiç unutamıyoruz. Kütüphanesini de Isparta’dan Trabzon’a aldık Erdoğdu’da AKADEMİSYEN MURAT YÜKSEL KÜTÜPHANESİ” adıyla hizmete açtık.

Fakat şimdi Trabzon’daki Valilik, Belediyeler, Üniversite veya Yazar kuruluşlarında Onun gibi yetiştirilme gayreti yok. Halbuki eski Trabzon tarihte ölü ve diri iki bin civarında sadece gazeteci, yazar ve sanatçı yetiştirmiş. Bunlar hep ansiklopedilere geçmiş. Bu yeni çağdaş Trabzon’a ne oluyor ki bunların hiçbirini halâ hiç anmadı? Bu ne bicim Trabzon ne biçim Trabzonluluk? Artık bunların yerine yenileri de her sabah yeniden doğan güneş gibi doğmalı. Trabzon’daki bu korkunç karanlık son bulmalı. Tarihte ikinci İstanbul ve Anadolu’nun Başkenti olan Trabzon bugün seksen bir Vilayet içinde genel kalkınmada altmış beşinci sırada. Neden? Kendi kendine sahip çıkmadan hiçbir eser vermeden, Fabrika bile kurmadan hep hazır yediğinden. Hazırcılık öyle kötü ki bu adamları bile yiyip yutmaya başladı. Bunları analım ve bu cehaleti durduralım. Yoksa yarın herkes aynı kötü akıbete uğrayacaktır. Gerçek Trabzon ve Trabzonluluk bu değil. Gerçeğine ve kendine yakışanına  koşalım.