UMURUMDA DEĞİL!-Ahmet SARAÇ

Ben her zaman şunu söylerim. “BASINSIZ YAPILAN İŞ, ANFİSİZ ÇALINAN SAZA BENZER” diye. Bunu biraz açmak gerekirse, şöyle örnekleyebilirim: Bir odanın içinde saz çalıp türkü söylüyorsunuz. Yanınızda da arkadaşlarınız var. Sizi ancak o odadaki arkadaşlarınız duyar ve dinler. Odanın on metre uzağındaki biri sizi duymaz ve dinleyemez.

Eğer o odadan bir radyo yayını yaparsanız veya elinize aldığınız mikrofonu anfiye bağlarsanız sizi çok uzaklardan insanlar da dinleme şerefine nail olur.

Basında aynı bu anfi gibidir. Yaptığınız işi sadece size ya da kuruma ait sitede yayınlarsanız, o siteyi izleyenler sizi duyar, sizden haberdar olur. Diğer insanlar sizden haberdar olmaz. Yaptığınız işi basın yoluyla duyurmaya çalışırsanız, çok uzaklardaki insanlarında sizi izleme ve haberinizi okuma imkanı bulur. Daha geniş kitlelere ulaşmış olursunuz. Basının böyle bir özelliği var.

Sizin yaptığınız işin basında yeralması bulunduğunuz il veya ilçenin sesinin duyurulmasına ve tanıtımına ister istemez katkıda bulunursunuz. Basınla çalışmazsanız il veya ilçenizin, mahalle veya köyünüzün, partinizin veya fabrikanızın ağzını bantlamış olursunuz. Sesinizi kimse duymaz hale gelirsiniz.

Meslek hayatına başladığımız günden 2015 yılına kadar valiler ildeki basın mensuplarıyla, kaymakamlar ilçelerindeki basın mensubuyla her zaman içiçe olmuşlardır. Makamdan ayağını dışarı attıklarında basına haber vermişlerdir. Bir yeri ya da bir kurumu ziyarete giderlerken öncelikle basın hazır mı? diye sorarlardı. Basınsız hiçbir yere adım atmazlardı. Üstelik teknolojinin de  bu kadar yaygın da değildi.

Şimdi ise her türlü imkan olmasına rağmen ilde olsun, ilçede olsun basın yok sayılıyor. Bir ilçeye vali gelse, basın arabası da beraberinde gelirdi. Onlarca gazeteci yazılı veya görsel basında valinin ziyaretini haber yapardı. Bu siyasilerde de böyleydi. İlçenin sesi duyulurdu.

Yaklaşık on yıldır bu ilgisizliği anlayamıyoruz!  Siyasetle uğraşanlar bunun hesabını sormaları gerekir diyeceğim ama kendileri de aynı yolun yolcusu. Kimi kime şikayet edeceğiz. Görevlere haketmeyen insanlar getirilirse olacağı budur. Bunun başka bir izahı da yoktur.

Milletvekili belediyeyi ziyaret ediyor, basından kimsenin haberi yok. İl başkanı parti teşkilatını ziyaret ediyor, ilçe başkanı basına haber verme gereği duymuyor. Bu olayı biraz daha genişletirsek muhtarlar yaptıkları hizmetleri basınla paylaşma gereği duymuyor. Resmi ya da özel kurum amirleri yaptıkları işleri hiç kimseye duyurmadan yapıyorlar.

Basını haberdar etmemek demek, ilin veya ilçenin sesinin duyulmasını, ilin veya ilçenin tanıtımının engellenmesinin öncüleri olduklarının farkında değiller mi?  bilemiyoruz!..

İlçeye kim geldi, kim gitti haberi birkaç saat sonra veya birkaç gün sonra bize ulaşıyor. Hiçbir şey gizli kalmıyor. Son olarak Trabzon Valisi Aziz Yıldırım Beşikdüzü’ne iftara geliyor, ne kendi Trabzon basınına haber veriyor, ne de ilçe kaymakamı Beşikdüzü basınına haber veriyor. Halk adına görev yapan basının engellenmesi hiç kimsenin haddine değildir. Şahsen basınla çalışmasını beceremeyenlerin idareci olmayı da hakkettiklerini düşünmüyorum. İster resmi, isterse sivil kurumun başında bulunsunlar. Bu duyarsızlıkları yarın aleyhlerinde bir haber çıktığı zaman da devam etmeli.

Bu duyarsızlık içinde olanlar önce kendilerine, sonra Beşikdüzü’ne yakışanı yapıyorlar. Onun için hiç de umurumda değil !..